متنفرم... می­دانی، متنفرم از چین­های ریز کنار چشمانت، از قهوه­ای سوخته مردمکان و از لبخندت که هست، هست... همیشه هست پشت نگاهت.

متنفرم از تو که حس کلمات را می­دانی، حتی حس این نوشته را که نمی­توانی بخوانی، که نمی­توانی بفهمی. متنفرم از وجودی که نداشته­ای و من ساخته­ام، از حضوری که نداری و من می­سازم برایت.

احساسی جا می­ماند در چشم­هایت،

لیز می­خورد از نگاهت،

جا می­ماند در نگاهم...

ای کاش نبودی... ای کاش نداشتی همین وجودی را که من ساخته­ام برایت.

پی­نوشت: چند دقیقه­ای به دو صبح است. فردا هشت صبح تا هشت شب کلاس دارم و راستش را بخواهید اوضاع چندان خوب نیست. درس­هایم مانده، ساز تمرین نکرده­ام، کارهای انجمن هم پیش نمی­رود... میان این همه، این احساس، این حضور ساختگی لعنتی که نمی­دانم از کجا آمد، یعنی من از کجا آوردمش، آزارم می­دهد. من ساختمش اما حالا از ذهن من فراتر رفته، طغیان کرده، از کتنرلم خارج شده؛ حالا هست، می­ماند و خیال رفتن ندارد.