برای تو چه فرقی می­کند... من باشم یا نباشم تو هر روز ساعت 8 صبح قهوه­ات را خواهی نوشید و به اتوبوس ساعت 9 نخواهی رسید. باشم یا نباشم، زندگی تو همان تکرار همیشگی صبح تا ناهار و ناهار تا پیاده­روی عصرانه­ات خواهد بود، تماشای همان فیلم­های قدیمی و شنیدن همان موسیقی­های همیشگی. گیرم که دلتنگی­ای هم آمد و هر از گاهی پشت چراغ قرمز، توی صف اتوبوس یا جلوی آینه دستشویی وقتی مسواک می­زنی گلویت را گرفت... برای تو چه فرقی می­کند؟ تو هیچ­وقت نیمه گم­شده هیچ­کس جز خودت نبوده­ای.

برای من چه فرقی می­کند... تو باشی یا نباشی من برایت قهوه درست می­کنم، روی یخچال یادداشت می­گذارم و از سر چهارراه برایت نرگس می­خرم. باشی یا نباشی، وقتی باران می­بارد نگران چترت خواهم بود که کنار دیوار جا مانده و هر روزم تکرار همیشگی نگرانی­هایم خواهد بود از نبودن­هایت. باشی یا نباشی، من به تمام صحنه­های مسخره فیلم­های سیاه و سفید خواهم خندید و دلم برای تمام گربه­های خیابان خواهد سوخت. باشی یا نباشی، موهایم را روی صورتم خواهم ریخت و وانمود خواهم کرد که حواسم نیست به نگاهت؛ بلند خواهم خندید و به رویم هم نخواهم آورد که دلت خالی می­شود از خنده­هایم... برای من چه فرقی می­کند؟ باشی یا نباشی، تو نیمه گم­شده­ام نخواهی بود.

پی­نوشت: مخاطب ندارد. توضیحی هم ندارد که چرا نوشته شد.