داشتم فکر میکردم که تو این دانشگاه هیچی هم که یاد نگیریم، یه کار سخت بهمون یاد میدن، اون هم اینکه چه جوری نگاه کنیم که بتونیم فقط نوک دماغون رو ببینیم و نه حتی یک سانت اونورتر! قبول کنید که در نوع خودش کار سختیه! حالا خوشا به سعادت اونهایی که دماغشون یک کم درازتره!
پینوشت: منظورم بیشتر اساتید حقوق خصوصی بود!
پیپینوشت: دارم تبدیل میشم به دستگاه نشخوار قانون مدنی!
اسپرسو دیگر اثر نمیکند؟
باشد، دوبل اسپرسو مینوشیم!
اولترا لایت دیگر جواب نمیدهد؟
اشکال ندارد، لایت میکشیم...
ایندرال دیگر آرام نمیکند؟
قبول، از این به بعد دیازپام میخوریم...
اعتیاد حضور تو اما،
مخدر قویتری ندارد...
پس چرا ترکم میدهی؟
پینوشت: عجیب است! وقتی این به ذهنم آمد، هیچ مخاطبی نداشت، مخاطبی ندارد... خوشبختانه یا متاسفانه دلتنگ حضور هیچکس نیستم که برایش بنویسم... اما انگار گاهی بیمخاطب هم میتوان نوشت.
پوزخندی کنار لبهایم خشک شده! میاندیشم عشق توهم خطرناکی است، اگر عاشقیت همین معنا را دارد که شما برایم رقم زدهاید! و انکار نمیکنم که خود نیز تصویری نه چندان زیبا از عشق ورزیدن برای تو و دیگری رقم زدهام!
میدانی، به تو دیگر نمیاندیشم... انگار برای داستان تو نمیتوانم دیو خوبی باشم!
اما من تصویری از عاشقیت را جایی روی زمینی به گردی سیاره شازده کوچولو، در بلندترین نقظه شهر، زیر مهتابی که از میان شاخهها سرک میکشید مخدوش کردهام... من هنوز به آن تصویر مخدوش میاندیشم! ( هنوز هم میاندیشم بخشیده است آیا؟)
تو و باور من به صداقت احساس قدیمیمان امروز برایم ویران شد، تمام شد... به همین سادگی!
