سرم چرخ خورد، دستم لرزید، پلک هایم تر شد... مردمی که از روبرو می آمدند به سیگار روشن در دست چپ من نگاه می کردند، و هزار جور قضاوت کج و کوله از چشمان متعجبشان به سمت من سرازیر می شد. نمی گذارند در کافه سیگار بکشیم؟ به درک... تو خیابان می کشیم. یاغی شده ام! سردم بود، دستانم یخ کرده بود... بدتر از همه اینها روح منجمد شده خودم بود. کافه 78، دم نوش اسطقرطس و حقایقی که دیر یا زود باید می دانستم. بنیان تمام شناخت هایم، من شناساگرم، خدایم... همه چیز برایم زیر سوال رفت. این همه انگار برای بیست سالگی زیاد است، نیست؟ و درست همان لحظه همان آقای مهربان برایمان شاملو می خواند و انگار همه چیز دست به دست هم داده بود تا من این گونه من با تمامیت خودم روبرو شوم.
باز هم سرم گبج رفت، چانه ام لرزید، پلک هایم تر شد و من باز هم به خاطر آوردم. سخت است، می دانم، میدانی، می دانند... اما می گذرد. هان، فلانیها! زندگی منتظر ما نمی ماند. بیایید بگذاریم و بگذریم؛ بیایید قضاوت نکنیم؛ بیایید چشمانمان را چند وقتی ببندیم؛ چند وقتی شعر نخوانیم؛ چند وقتی احساساتمان را منجمد کنیم و میان خاطره هایمان پنهانش کنیم.
حالا نسبت به آینده مصمم تر شده ام. نسبت به آینده ای که از ده سالگی در ذهن ساخته ام. باز هم در و دیوار شهر برایم کوچک شده، من از ده سالگی شهری به وسعت جهان خواسته ام. حالا دورنمای شهرم، دروازه هایش، باروهایش از دور نمایان است. راه زیادی مانده اما من در راهم، در راه شهر جهانی ام، در راه آینده ام، در راه خود بودن، در راه بی نیازی ام و غایت خویشتنم بودن.
هنوز کامل قامت راست نکرده ام، اما به زودی چهار شانه و سینه ستبر خواهم ایستاد. می دانم... و قانون طبیعت همچنان باقی است.
با دل خونین لبی خندان بیاور همچو جام نی گرت زخمی رسد آیی چو چنگ اندر خروش
