دلم نوشتن می‌خواهد اما این روزها دیگر حتی واژه‌ها هم لطفشان را دریغ می‌کنند. گفتند امروز عید است، بیا و همین یک روز را دست از روضه‌خوانی بردار... حالا بماند که عید بودنش را خیلی قبول ندارم اما یلدا برایم عزیز است. راستی امروز آخرین جمعه ماه است و فردا اولین روز دی. جمله قبلی هیچ چیز را به خاطرتان نمی‌آورد؟ کمی پس و پیشش کنید، می‌شود بیت آخر یک شعر.

شیرین قبل ار رفتنش کلی شعر برایم گذاشت و رفت، به گمانم تغذیه‌ی این چند روزم بود:

تو می‌گویی درخت،

این روزها

پیش از خواب

به باختن برگ‌های زردش فکر می‌کند

یا به جوانه‌های سبز بهار؟

کتایون آموزگار

ساعت زنگ می‌زند و یک روز دیگر شروع می‌شود. از تخت بلند می‌شوم و از پنجره انگار چشمم سفیدی پراکنده‌ای روی درختان روبروی اتاقم می‌بیند. عینکم را می‌زنم: برف آمده اما هیچ احساسی در من برانگیخته نمی‌شود. به نازنین خبر می‌دهم که باشگاه نمی‌آیم، روی تخت دراز می‌کشم حتی برای خوابیدن هم خسته‌ام: خدا جون، می‌شود لطفا فقط همین یک روز را بی‌خیال ما شوی؟ این چراغ لعنتی دنیا را خاموش کن، تو هم برو به مرخصی یک روزه با احتساب حقوق.

دیروز تمام راه را تا ونک پیاده آمدم، برف می‌آمد و بتهوون دیروز به طرز غریبی همراه من و برف شد؛ برف می‌آمد و من به ریش تمام آدم‌هایی که در ترافیک خیابان گاندی در ماشین‌ها گیر افتاده بودند می‌خندیدم، آنها هم احتمالا به سر تا پای هیکل من که سفید شده بود. از سر گاندی نرگس خریدم. باز هم یادم افتاد که از همان روزهای اول تابستان انتظار آمدن نرگس‌ها را می‌کشیدم تا برایت نوبر نرگس امسال را بخرم. گفته بودم شاید، تو به خاطر داری؟

این بی‌تفاوتی تلخ بین ما از کجا آمد؟ این تظاهر به ندیدن و نشنیدن، این روی برگرداندن‌ها، صداهای یخ زده‌ی در گلویمان؟ می‌بینی چه سریع غریبه شدیم؟

نمی‌توانم بفهمم چرا دیگران منتظرند که از من کوچکترین حرکتی سر بزند تا اشتباه‌ترین قضاوت ممکن را درباره‌ی رفتارم داشته باشند! خسته شده‌ام از اینکه دائم سوژه‌ی قضاوت‌های نادرست دیگران قرار بگیرم. اصولا قضاوت می‌کنید چرا انقدر نادرست و کج و کوله؟ باور کنید پشت هیچ‌کدام از رفتارهای من کنایه و منظور نهفته‌ای وجود ندارد! بابا جان، این جزئیات و ربط دادن نامربوط‌ها را به همدیگر ول کنید، بگذارید من هم نفس بکشم.