اینجا زندگی ادامه دارد: بچه ها بازی می­کنند، زنها سبزی می­خرند، دخترها آرایش می­کنند، مردها سر کار می­روند، همکلاسی­هایمان امتحان می­دهند و ما صبح را به شب می­رسانیم.

اینجا شبها گاهی صدای تیر می­آید، شیشه­ها شکسته می­شوند و هر زنگ تلفن می­تواند خبر دستگیری یک نفر دیگر باشد. اینجا هر شب باید بنشینیم منتظر یک عدد، عددی که خبر می­دهد از تعداد گلوها، سرها و سینه­هایی که در خیابان­های عصر شکافته است.

اینجا تهران است؛ جایی که مرگ، گلوله، فریاد و خون کم کم عادی می­شود.

آری، ما سیاه پوشیده­ایم اما... اینجا زندگی ادامه دارد.

           اجی مجی لاترجی! این یه سیستم جدید برای شمارش آراست!

* ماهیچه­های پایم گرفته، انگشت­های پایم ذوق­ذوق می­کند، ناخن شستم کبود شده...  از وصال تا اکباتان کم نیست! خیابان اصلی شهرک بند آمده، من که نمی­شنوم از پس موسیقی­ای که گوش می­دهم، اما صدای ضرب­آهنگ تندی می­آید و فریادهایی مبهم. میان این شلوغی، این همهمه، این اتحادی که عمیق یا سطحی همه جای شهر هست، این مردمی که از من­اند و من از آن­ها، احساس می­کنم تنهایم. چیزی هست درونم که نمی­گذارد مثل بقیه داد بزنم "دروغ­گو"، چیزی هست که باعث می­شود دلم بسوزد برای فریادهایی که می­کشند. (شادی شهر این چند روز فقط غمگینم کرد.) بعد نمی­دانم چرا... شروع می­کنم دویدن میان جمعیت، چند نفری انگار چیزی می­گویند اما من نمی­شنوم... فقط فرار می­کنم از احساسی که نمی­توانم توضیح دهم.

**

-یه چیزی کمه، تمام روزهام یه چیزی رو کم میاره... اما نمی­دونم چیه، نمی­تونم پیداش کنم.

-خب، یک سگ بیار یا با یکی دوست شو.

-چه ربطی داره؟

-نمی­دونم، می­گن سگ جای دوست­پسر رو می­گیره!

-نه، این دو تا به من و وضعیت من چه ربطی داره؟

-با یکی دوست شی بهتر می­شی!

می­دونین چقدر از شنیدن این حرف خسته شدم؟ باور کنید چیزی که من گم کردم یه آدم نیست، باور کنید من حالم بد نیست که قرار باشه بهتر شم...

*** حواسم را که جمع می­کنم می­بینم بیست دقیقه­ای می­شود که جزوه به دست ایستاده­ام و دارم توی ذهنم تصویر می­سازم یا آواز می­خوانم، یا مثلا چند دقیقه­ای می­شود که توی همین فضای یک در یکی که گوشه اتاق خالی است کش می­آیم و آرام می­رقصم. می­خواهم بدنم را بفهمم، می­خواهم حنجره­ام را حس کنم، روی ماهیچه­ها و عضلاتم تمرکز کنم، برقصم و با بدنم یکی باشم... میان این همه دانستن اینکه اصول لفظی به دو دسته وجودی یا عدمی تقسیم شود یا اینکه اگر مستاجر اجاره بها را نداد یا مجنی­علیه یک چشم نداشت چه باید کرد، چقدر بی­اهمیت است. تمام چیزی که من می­خواهم فضایی است باز برای آنکه بسازم و بخوانم و برقصم و بنوازم و... خالی شوم. اشتباه شده، باور کنید اشتباه شده... من آدم این کار نبودم و نیستم... هنوز هم کافی نیست؟